صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم نذر و فتوح صومعه در وجه می​نهیم فردا اگر نه روضه رضوان به ما دهند بیرون جهیم سرخوش و از بزم صوفیان عشرت کنیم ور نه به حسرت کشندمان سر خدا که در تتق غیب منزویست کو جلوه​ای ز ابروی او تا چو ماه نو حافظ  نه  حد ماست  چنین  لاف​ها زدن  
وین نقش زرق را خط بطلان به سر کشیم دلق ریا به آب خرابات برکشیم غلمان ز روضه حور ز جنت به درکشیم غارت کنیم باده و شاهد به بر کشیم روزی که رخت جان به جهانی دگر کشیم مستانه​اش نقاب ز رخسار برکشیم گوی سپهر در خم چوگان زر کشیم پای   از  گلیم خویش  چرا  بیشتر  کشیم